Pełnia lata w domu Tymianka

Sypie śnieg!

2012-02-15T21:59:00.000+01:00

Pastelowo

2012-02-12T19:31:00.000+01:00

Pastelowo i leniwie jest w domu Tymianka. Dom się odszczenił - mała Majka pojechała do wspaniałego domku, gdzie zamiast psich siostrzyczek ma dwóch uroczych ludzkich braciszków.
A także dużego kudłatego psa i dwa koty.
Mufka jest trochę smutna i przykleja się do Nusi, albo Ori ukradkiem przemyca ją do łóżka.
Ori też jest smutna, bo chora i zmęczona i dręczy Pana Tymianka żądaniami herbaty, aspiryny, banana, kolacji i ogólnie ptasiego mleka.
Stres związany ze sprawami psich nieszczęść osiąga niekiedy rozmiary zabójcze nawet dla tak "wielkiego człowieka", jakim jest Ori (Ori uwielbia to określenie, jest takie subtelne i kobiece).
Na przykład, gdy po miesiącach żmudnej, trudnej (w sensie emocjonalnym) pracy zdarza się rzadki cud - udaje się znaleźć idealny dom dla starszego, niewidomego psa, dom, który chce ofiarować od zaraz opiekę i miłość, a schronisko ODMAWIA wydania psa, motywując, że "SIĘ PRZYZWYCZAIŁ I JEST TUTAJ SZCZĘŚLIWY". Szczęśliwy na łańcuchu metrowej długości!
Podobnie "szczęśliwy" był biały staruszek Lord, o którego Ori musiała stoczyć wściekłą batalię, a który po wielu przeszczęśliwych latach na łańcuchu początkowo nie umiał chodzić, nie był w stanie zachować równowagi, a teraz, po trzech miesiącach pobytu w hoteliku, jest chyba znacznie mniej szczęśliwy, ponieważ ma prawie nieograniczoną swobodę, zawsze syty brzuszek, chodzi bez problemów, a nawet biega!
"Wielki człowiek" zatem, zwalczywszy z żalem pokusę rąbnięcia swego ulubieńca, pana W. czymś ciężkim w zakuty łeb, zanim wymyśli inną formę negocjacji, wywiesza tabliczkę z napisem: NIE MAM
SIŁY, MAM DOŚĆ, ZASNĘŁAM, NIE MA MNIE".

W zastępstwie uśmiechnięty Orionek:

Historia z pięknym zakończeniem

2012-02-08T21:04:00.002+01:00

Dasza, piękna, łagodna, puszysta Daszenka wielkości krówki w niedzielę pojechała do własnego domu!
Po czternastu miesiącach czekania w hoteliku podbiła bez reszty serca nowych opiekunów!
Czytelnicy, którzy od niedawna zaglądają na blog tymiankowy, powinni poznać "pierwsze wcielenie"
Daszy. W październiku 2010 roku, kiedy została odebrana swojemu "panu", wyglądała tak:

Po trzech miesiącach pobytu w hoteliku Daszka wyglądała już tak, jak na pierwszych zdjęciach u góry

(zostały zrobione w styczniu 2011 roku). Widać, że opiekunowie nie żałowali jej troski i karmy -

zagłodzony prawie na śmierć szkielecik zmienił się w wielkiego, puchatego misia.

Tu Daszeńka żegna się z opiekunką...

... a tutaj... słowa nie są potrzebne!

Jeszcze miłe postscriptum: w ostatnim czasie do swoich domów pojechały Litka, Pajduś

i malutka Amelka. Pajduś przysłał już piękne zdjęcia! Opowieści z nowych domków wkrótce!

Miłość zakwitła w hoteliku!

2012-02-07T20:54:00.000+01:00

Miłość w hotelu ma posmak owocu zakazanego, staruszek portier powinien z uśmiechem podawać klucz, a złote liście klonu sypać się przez okno na zakurzony dywan...
Gdy ON jest taki duży i piękny i szeroki w barach, a ONA taka przy nim malutka blondynka, to i bez staruszka portiera rozkwita miłość wielka, namiętna i psia!
On raczej pozwala się kochać, bo wie, jaki jest wspaniały, a ona nie widzi poza nim świata.
Nora, trzymana jako szczenię w króliczej klatce przez kilka miesięcy, wylękniona i delikatna i Tosiek,
wyzwolony łańcuchowy galernik, pogodny, łagodny i godny.
Od wielu, wielu miesięcy są Podopiecznymi Domu Tymianka, dzielą kojec i złotą wiązkę słomy
(uwaga na stronie: bez obaw, związek nie zaowocuje potomstwem!) i z powodu zaistniałego uczucia muszą dalszy los dzielić razem!

Kiedyś Bóg go nosił w kieszeni

2012-02-05T19:44:00.000+01:00

Kiedyś Pan Bóg go nosił w kieszeni,
bo był rudy i miał śmieszne uszy,
lecz gdy Bóg coś majstrował przy Ziemi,
pies mu wypadł i się zawieruszył.

Święci smutni szukali i Trójca,
aż Bóg krzyknął: Nie smućcie się, dusze!
Wkrótce umrze i wróci na chmurce
zaginiony kulawy staruszek!

Brzuszkiem w mróz

2012-02-04T21:45:00.000+01:00

Ciepły szalik nie dla każdego?

2012-02-02T17:38:00.005+01:00

Nusia kocha poduszki. Te najmiększe są wprawdzie dość ruchliwe, ale czasem uda się na nich uciąć krótką drzemkę. Kiedy poduszka ucieknie, pozostaje wierny miły kocyk.

Nusia zostawiła w schronisku w Korabiewicach setki braci i sióstr w niedoli. Bardzo nieliczni z nich
doczekają się tak prostych, a tak szczęśliwych chwil w życiu, gdy będzie można ułożyć pyszczek na własnej ciepłej poduszce i podstawić uszy do głaskania czułej ludzkiej ręce.
Co jakiś czas wolontariusze z różnych fundacji zabierają psy do hotelików i domów tymczasowych,
ale są to naprawdę maleńkie kropelki w oceanie psiego cierpienia.
Wiele, bardzo wiele starych psich serc w schronisku nawet nie śmie marzyć o poprawie losu...

W czasie mrozów w polskich schroniskach codziennie zamarzają psy. W wielu schroniskach nie ma kojców ani bud, albo są sklecone z desek i dykty skrzynki nie ocieplone słomą ani styropianem.
W wielu schroniskach psy są głodne i chore, a głodny, stary i chory pies zamarza zimą najszybciej.
Zamarzają szczenięta, które urodziły się późną jesienią, albo trafiły do schronisk jako wyrzucone
"prezenty pogwiazdkowe".
Jeśli ktoś z Czytelników zna bardziej adekwatne określenie tej sytuacji niż "tragiczna", to Ori prosi o podpowiedź, bo jej samej kończy się słownik.
Ale nie o słowa tu chodzi i nie o wylewanie łez nad psim nieszczęściem.
Nawet najszczersza i najgorętsza łza nie nakarmi i nie ogrzeje ani jednego cierpiącego stworzenia.
Jeden ze staruszków pokaznych na zdjęciach jest już w drodze do hoteliku jako Podopieczny Domu Tymianka (zgadniecie, który?)
Jest jeszcze kilka staruszków, które MUSZĄ natychmiast znaleźć się w ciepłych i przyjaznych miejscach. Są chore, wychudzone i nie przetrwają tej zimy.
W takim stanie była Nusia, którą lekarka po pierwszym badaniu kategorycznie kazała uśpić jako
"psa w stanie beznadziejnym". Ori bardzo ucieszyła się z tej diagnozy. Był to wyrok.
Nie na psa, tylko na biednego Pana Tymianka, który nie miał już złudzeń, że umierająca Nusia zamieszka w jego domu. I trzeba przyznać, że jak na nieboszczkę, Nusia trzyma się zadziwiająco dobrze!
W podobnym stanie zdrowia i ducha był Dżek, pięknooki "staruszek wśród jabłoni".
Jest pod opieką niezwykłej, kochającej zwierzęta osoby i jego metamorfoza jest bardziej niż zdumiewająca. To po prostu kwitnący staruszek - jedno z najrzadszych i najpiękniejszych zjawisk w przyrodzie!

Nusia, Dżek, Mufka i cały Dom Tymianka bardzo gorąco proszą o natychmiastową wielką mobilizację i pomoc finansową!!! Dom Tymianka chce uratować przynajmniej kilka staruszków, a Wy wszyscy możecie doznać radości i zaszczytu przemieniania ich w staruszki kwitnące szczęściem!

P.S. Zdjęcia staruszków korabiewickich udostępniła Autorka, pani Zofia.

Ważny dopisek! Nasz Kwitnący Staruszek Dżek napisał komentarz, ale nie wszyscy przecież zaglądają do komentarzy, więc ten liścik musi zostać skopiowany tutaj:

W sobotę Ori razem z Panem Tymianka zawieźli mnie do nowego hotelu.

"Pod bokserem" - głupia nazwa!
Co prawda mieszkają tu cztery krótkopyskie , ale żeby zaraz na ich cześć nazywać hotel?!...
Rozumiem, jakby nazywał się "pod owczarkiem", a najlepiej "pod owczarkiem kaukaskim", ale bokser?!!
Twarz ma taką, jakby zderzył się ze ścianą, prawie wcale nie ma sierści, więc trzeba go ubierać i trzymać w domu. O pilnowaniu nie ma mowy, lata tylko w kółko i nosi patyki. To ma być pies?! Ale to to takie rozważania, trudno, niech będzie i "Pod bokserem".
Najważniejsze, że tutaj jest inaczej niż wszędzie gdzie byłem. Mam wielką budę z przedsionkiem i dużo słomy. W drzwiach joaaa powiesiła koc, na początku nie wiedziałem, że mogę przez niego przejść, ale teraz już wiem, że nic mnie nie złapie, a koc zamyka się za mną jak ludzkie drzwi.
I mam dużo jedzenia. Co prawda nie daje mi tyle ile mógłbym zjeść, ale coś gada, że to dla mojego dobra, żebym nie dostał skrętu, ani niczego innego.
Jaki skręt, jak żyję, nie słyszałem o czymś takim, ale dobra, głodny nie jestem, chociaż nie pogardziłbym jeszcze odrobiną...
Ale wiadomo, zdrowy pies zawsze może zjeść.
Jeżeli mam dobre mieszkanie i dużo jedzenia, to wiadomo, że jako porządny pies muszę na to zapracować.
Więc pilnuję, szczekam, patroluję. Dzielę się obowiązkami z dwojgiem kolegów, którzy mieszkają w budzie obok.
Co prawda joaaa mnie wzięła, bo Ori powiedziała, że ja jestem cichy i zgodny.
No bo po co miałem się wysilać, czego pilnować?...
A psom, które mieszkają w domu też muszę pokazać, że teraz ja tu mieszkam.
Co z tego, że mam siwą twarz, ale niejednemu jeszcze pokażę, gdzie jego miejsce!
Dziękuję Ori i Dobrym Ludziom, że mogłem tu przyjechać z Korabiewic, bo nie wiedziałem, że tak może być.
I tak nieśmiało zaczynam myśleć, że może kiedyś spotka mnie coś więcej...
Tak sobie myślę, że ja mam tu dobrze, ciepło, joaaa mnie głaszcze, a ja ją chyba lubię. Nawet zacząłem biegać, żeby się trochę rozruszać.

Ale tylu moich braci zostało w Korabiewicach, czy oni tez doczekają takich chwil jak ja?...
Tylko Ori chyba nie ma pieniędzy, żeby wszystkich uratować...
Przecież ci najsłabsi i najstarsi często są chorzy. I potrzebują oprócz miejsca i jedzenia, też leków, i wizyt u lekarza. :(
A potem jeszcze sobie pomyślałem, że przecież jeżeli Dobrzy Ludzie pomogli zabrać mnie, to może inni pomogą Ori zabrać moich braci.
Proszę, nie zostawiajcie ich tam! Szczególnie tych starszych, którzy nie mają szans na wyjście.
Bo przecież takich staruszków jak ja nikt nie chce...
Mówią, że zaraz umrzemy, więc po co nas zabierać...
A my jeszcze tyle możemy, tylko dajcie nam szansę!

I jeszcze odpowiedź na list Dżekusia przysłana przez Kasię i Wojtka, jego Wirtualnych Opiekunów:

Drogi Dżekusiu,

mam nadzieję, że już przekonałeś się, że nie wszyscy ludzie są źli i że buda może być ciepła, a brzusio pełne. Dzięki Ori dowiedzieliśmy się o Twoim istnieniu i postanowiliśmy zostać Twoimi wirtualnymi opiekunami. Nawet nie wyobrażasz sobie, jaka to dla nas radość i przyjemność. Niestety mieszkamy dość daleko, dlatego przekazujemy mizianki i przytulanki też wirtualne, ale bardzo prosimy Panią Joasię o ich przekazanie.
Przyłączamy się do Twojego apelu. Mamy nadzieję, że dzięki temu łańcuszkowi dobrych ludzi uratujemy Twoich cierpiących kolegów z Korabiewic. Ściskamy Cię Dżekusiu mocniuteńko!
Pozdrawiamy i zachęcamy do wirtualnych adopcji!!
k&w/.

Ciepły szalik na serce

2012-01-31T22:05:00.000+01:00

Niełatwo być kochaną

2012-01-30T19:45:00.001+01:00

Życie Nusi w domu Tymianka byłoby znacznie przyjemniejsze, gdyby nie uwielbienie szczeniąt, którym
niezmordowanie ją zadręczają.
Nusia, słodka staruszka (aż się prosi o kapelusik i laseczkę!) znosi ten afekt z cierpliwością i wdziękiem prawdziwej damy.

Staruszek wśród jabłoni

2012-01-29T20:11:00.000+01:00

Mocno zapadnie ci w duszę

spotkany wśród drzew staruszek.

Bo w oczach ma sto lat smutku

i toczy się powolutku,

więc smutkiem trąci cię w duszę.

Taki już jest ten staruszek!

Uśmiechamy się do zimy

2012-01-27T22:23:00.000+01:00

Zaśnieżone nosy i nowa trzecia siostrzyczka

2012-01-26T21:17:00.000+01:00

Jaki śnieg, jaki mróz! Trzeba się bardzo prędko bawić, zanim zmarzną uszy i łapki!

Amelka, "piesek gminny" zamieszkała w domu Tymianka. Zupełnie nieoczekiwanie dla jej mamy znaleziono dom i malutka została w betonowym boksie SAMA. Ori, na szczęście, szybko to wywęszyła
i natychmiast sprowadziła Amelkę do domu. Pan Tymianka próbował się złościć, ale Ori z tragicznym patosem wskazała mu termometr i zapytała, czy miałby sumienie narażać to maleństwo na zamarznięcie.
Poza tym Lenka pojechała do nowego domku i zwolniło się miejsce trzeciej siostry!

Zimą płoty ośnieżone...

2012-01-24T19:32:00.000+01:00

W styczniu burym, trudnym i zatroskanym miło wspomnieć takie bajkowe chwile...

Taka gmina

2012-01-23T13:46:00.002+01:00

Ni wyżyna ni nizina,
ni krzywizna ni równina -
taka gmina!
Ani piasek ani glina,
tylko lasek i olszyna -
taka gmina!
(...)
Spotkasz chłopa - gęba sina,
oj, nie wraca ci on z kina -
Taka gmina!

Jeremi Przybora

Genialny utwór Starszego Pana śmieszy, gdy się go słucha i ogląda w równie genialnej interpretacji gwiazd kabaretu i przeraża, gdy się człowiek w "takiej gminie" znajdzie i stwierdzi, że przez czterdzieści (chyba?) lat od powstania tego utworu nic się nie zmieniło.
Niezmiennie na łańcuchu "wyje psina" i "ktos tam kogoś czymś zarzyna" i nierzadko właśnie psinę.

Jako że wietrzyk odnowy na skrzydłach nowej Ustawy o Ochronie Zwierząt zaczyna i gminy muskać,
biedne władze gminne muszą (z bólem) nieco grosza przeznaczać na bezdomne psy, jeśli takowe na terenie gminy zostaną zlokalizowane.
Bywa, że gmina ma szczęście, przeczeka i bezdomny pies przeniesie się poza jej granice, a jeśli jest wredny i zostaje, urzędnik typu wójt, burmistrz czy ktoś do tego wyznaczony, musi zlecić i opłacić odłowienie psa i umieszczenie go w schronisku lub hoteliku dla zwierząt - zależnie od tego, z kim gmina podpisała umowę. I pięknie.

Psy "gminne", jeśli mają szczęście i nie trafiają natychmiast do schroniska jako numer 562 na przykład,
spędzają czas jakiś w hoteliku dla zwierząt, zwykle w znacznie lepszych warunkach, ale jeśli są wyłącznie "gminne" i nie zajmuje się nimi żadna fundacja ani wolontariusz, to nie mają żadnych szans na poprawę losu, czyli na znalezienie prawdziwego domu.

Psy gminne nie mają imion, nikt nie robi im ogłoszeń na portalach internetowych, a kiedy gminie znudzi się płacenie, są przerzucane do schroniska. Nie jest wykluczone, że istnieją gminy, które zajmują się bezdomnymi psami z sercem i powyższa notka ich nie dotyczy, ale ponieważ Ori nie miała szczęścia poznać takich gmin, nie może napisać żadnego peanu. Szkoda.

Ta maleńka dwumiesięczna suczka została właśnie odłowiona przez pewną podwarszawską gminę
przy ruchliwej szosie. Suczki zostały umieszczone w hoteliku dla psów, ale w warunkach, które absolutnie nie są odpowiednie dla malutkiego szczeniaczka. Jest zimno i malutka marznie w betonowym boksie.
Musi natychmiast znaleźć dom, przynajmniej tymczasowy!
Kto pomoże?

Szczeniaczek jest (jeszcze) zdrowy, prawdopodobnie miał kontakt z ludźmi, ponieważ niesamowicie garnie się do każdego, matka jest średniej wielkości, łagodna i bardzo przyjazna.
Obie suczki zostały umieszczone w hoteliku na czas określony, potem czeka je schronisko.

Jeszcze takie cudo. Suczka wielkości labradora. Od długiego już czasu zamknięta w małym boksie.
Jest łagodna i tak smutna, jak może być smutny samotny pies.

Siła młodości

2012-01-21T18:08:00.001+01:00

Szczenięta to takie dobre duszyczki! Maja i Mufka przyniosły Nusi na posłanie swoją ukochaną białą skarpetkę i tak się przytulały, tak się rozpychały, że urażona staruszka oddała im swoją kołderkę i poszła sobie poszukać zacisznego kącika.

Nusia chodzi! Powoli, raczej niechętnie, ale odważa się na coraz dłuższe spacerki po domu.

P.S. Iko, wiek Nusi określiło trzech lekarzy. To naprawdę staruszka.

Mufka dziękczynna

2012-01-19T19:00:00.000+01:00

Mufka dziękczynna to coś znacznie milszego niż mówka dziękczynna, prawda?
Zatem ogromna, puszysta, mięciutka Mufka dziękczynna dla wszystkich, którzy okazali życzliwość Domowi Tymianka i głosowali na Ori w konkursie na Blog Roku.
Dzięki Wam blog tymiankowy zakończył pierwszy etap na pierwszym miejscu w swojej kategorii.
Jest coś takiego w pierwszym miejscu, że cieszy szczególnie mocno człowieka chwilowo tamże umoszczonego!
Owo pierwsze miejsce nie oznacza wcale wygranej, konkurs ma niezwykle zawiłe reguły i przed konkursantami drugi etap do przebrnięcia. Nagrody są liczne i skomplikowane, przynawane przez jurorów i czytelników, więc jeśli macie ochotę nadal kibicować blogowi tymiankowemu i unosić go
ku zwycięstwom, to wysyłajcie ponownie smsy na numer 7122, w treść wpisując numer H00853
(zera w środku).

Trudna radość życia

2012-01-17T20:02:00.000+01:00

Nusia uczy się być szczęśliwym psem. To nie jest łatwa nauka, gdy ma się za sobą kilkanaście lat smutku i bardzo chore łapki. Nauka jest trudna także dla Ori, bo chciałaby Nusię uczynić natychmiast zdrową, radosną i sprawną i musi uporać z bolesnymi skurczami własnego serca, gdy głaszcze miękkie, ufne uszy suczki, gdy stawia ją ostrożnie na podłodze i patrzy, jak Nusia stawia kilka chwiejnych kroczków i kładzie się z powrotem.
A jednak... przed tygodniem Nusia nie podnosiła się na łapy w ogóle. Lekarstwa i ciepło przyniosły dużą poprawę. Nusia merda na widok Ori z energią, o jakiej wcześniej Ori nie śmiałaby nawet marzyć.
Uwielbia być głaskana i drapana pod łapką. Denerwuje się, gdy szczenięta próbują się z nią bawić
(zabawa w wykonaniu szczeniąt - ciągnięcie za uszy i ogon). Szczeka na kota, który siedzi i głupio się gapi. Piszczeniem wzywa Ori, gdy zsika się na posłanie i musi mieć zmienione.
Radość opiekowania się Nusią nie jest łatwa, lecz z każdym dniem większa.

Szczenięta też nie mają łatwo. Nuka i Julka, które w domu nie chcą się nimi zajmować (Nuka serce i matczyną miłość oddała przecież kotom), na śniegu zabrały się energicznie za wychowywanie maleństw.
Najwięcej dostaje się Majce, która jest wylizywana, podgryzana i obtaczana w śniegu. Wraca do domu mokra i tak zmęczona, że zasypia na podłodze, zanim doczołga się do posłania. Jeszcze męcząca procedura wycierania suchym ręcznikiem, szybkie kupki i Majka, Lena i Mufka zasypiają kamiennym snem.

Istnieje na szczęście dużo prostsza forma przeżywania radości życia: spokojna obserwacja z góry,
z wyciągniętą nogą.

Śnieg jest fascynujący!

2012-01-16T17:20:00.001+01:00

Śnieg jest fascynujący.
I uwierzcie - nie ma nawet wolnej sekundy, żeby pomyśleć o zrobieniu kupki!

P.S.
Ori nadal prosi Przyjaciół i Czytelników blogu tymiankowego o głosowanie w konkursie na Blog Roku.
"Pełnia lata" była już na przyjemnej piątej pozycji i spadła sromotnie na czternastą.
Konkurs jest tak pomyślany, że do nastepnego etapu mają szansę wejść blogi z pierwszej dziesiątki.
Sadząc po statystykach, komentarzach i mailach, stałych tymiankolubnych czytelników jest naprawdę wielu, więc zróbcie ten miły gest z pożytkiem dla Podopiecznych i ku chwale Prezesa Kiciuńka.
Głosowanie trwa do 19 stycznia, numer blogu H00853 (zera w środku) należy wysłać smsem na numer
7122. Koszt brutto: 1,23 zł.
Z jednego telefonu można głosować tylko raz.
Dobra pozycja w konkursie jest bardzo istotna dla curriculum vitae bardzo młodej i mało znanej Fundacji "Dom Tymianka".

Podział obowiązków

2012-01-14T15:11:00.000+01:00

W domu tak tłumnie zasiedlonym jak dom Tymianka codzienne prace muszą być bardzo starannie zaplanowane. Podział obowiązków jest prosty i sprawiedliwy: Ori sprząta, gotuje, karmi, zmywa, pierze. Zwierzęta dają asumpt do wyżej wymienionych czynności oraz cieszą swoją obecnością.
Szczenięta biorą na swoje coraz mniej wątłe barki naprawdę wiele: upiększają wnętrze metodą
"zrób coś z niczego". Na przykład, podłoga usłana drobno poszarpanym różowym papierem toaletowym
zyskuje natychmiast świeży i karnawałowy wygląd.
Nusia ma szczególnie trudne zadanie: musi odpoczywać i nabierać sił i ochoty do życia.
Wywiązuje się z tego znakomicie. Jej radosne merdanie ogonkiem jest mistrzostwem świata!
Po pracy ( a raczej po pracach) wszyscy są bardzo zmęczeni.
Najbardziej Mufka. I pomyśleć, że jeszcze kilka dni temu mieściła się pod regałem wszystkimi częściami ciała...

Otwieramy drugie pudełko

2012-01-12T21:51:00.000+01:00

Drugie pudełko gwiazdkowe przyjechało ze schroniska w Rachowie Starym i zawiera ślicznego puszystego Pajdusia, rudą Gosię i czekoladową Czarkę.
Gosia i Czarka zostały wytypowane przez panią Renatę, ponieważ należą do największych dzikusków, bojących się własnego cienia. Towarzyszek wybiegu bały się do tego stopnia, że nie ośmielały się spać w budzie i wykopały sobie pod nią sekretny dołek.
Zdjęcia suczek są jeszcze ze schroniska, w hoteliku Gosia i Czarka schowały się do wspólnej budy i na razie odmówiły bliższych kontaktów ze światem.

Nusia pokochała swoją poduszkę. Śpi, śpi, śpi, przeciąga się, przekłada pyszczek na wszystkie możliwe strony. Cieszy się na widok Ori i powarkuje na szajkę szczeniąt, która uparcie próbuje ją ciągnąć za uszy. Mufka przyniosła Nusi do zabawy swoją ukochaną skarpetkę.
Ori negocjuje z Prezesem, że skoro już zesłał Nusię domowi Tymianka, to niech zostawi ją tutaj na długo!

Blog tymiankowy bierze udział w konkursie na Blog Roku 2011.
Przyjaciół i Czytelników prosimy o głosowanie:
na numer 7122 należy wysłać sms o treści: H00853.
Koszt smsa: 1, 23 zl brutto.
Dochód z smsów jest przeznaczony na turnusy rehabilitacyjne dla dzieci.

Powodem wzięcia udziału w konkursie jest nie tylko niska chęć zdobycia slawy i nagród typu Literacka Nagroda Nobla. Nawet gdyby Ori takową otrzymała, to i tak nie pojechałaby jej odebrać, bo kto by w tym czasie ugotował psi obiad i posprzątał kupki?
Szlachetniejszym powodem jest szersza możliwość propoagowania tego, co zawiera Dom Tymianka:
miłości do zwierząt, zachwytu nad nimi, życia wypełnionego Orionem, Miłkiem, Nuką, Julką - tu wstawić wszystkie imiona - oraz szerzeniem kultu jednostki, czyli Najdroższego Prezesa Kiciuńka!

Ach, ten Prezes!

2012-01-11T22:53:00.000+01:00

Nusia ma 17 albo 18 lat. Waży 12 kilogramów. Waga Nusi jest istotna, ponieważ trzeba ją nosić.
Nusia może tylko usiąść, podpierając się mocno przednimi łapkami. W przód przesuwa się także przy pomocy przednich łapek. Tylne łapki można obracać prawie dowolnie jak u pajacyka na sznurku.
Ten bezwład jest wynikiem trwającego od wielu lat zwyrodnienia stawów i życia w surowych schroniskowych warunkach. Wyciągnięte zgrubiałe sutki świadczą o niezliczonych porodach.
Przynajmniej przez ostatnie lata Nusia musiała znosić ciąże i porody, cierpiąc na straszliwy ból stawów.
Zdjęcie rentgenowskie kręgosłupa Nusi wprawiło w osłupienie doświadczoną lekarkę...
Stan suczki jest absolutnie nieuleczalny, nie można marzyć o przywróceniu jej sprawności.
Można natomiast podawać odpowiednie lekarstwa i zapewnić ciepłe, miękkie, suche posłanie i czułą opiekę.

A wszystko to sprawka Prezesa Kiciuńka!
Ori jest przekonana, że to Jego Rozpieszczoność podstępnie sprawiła, że Ori znalazła się w miejscu, w którym w ogóle nie zamierzała się znaleźć, Dom Tymianka "zaopatruje się" przecież w Podopiecznych w zupełnie innym schronisku! Ktoś jednak poprosił o pomoc, Ori pojechała po psy do schroniska w Korabiewicach, a tam zapytano ją, czy miałaby dom dla bardzo chorej, sparaliżowanej staruszki, która natychmiast powinna znaleźć się w ciepłym i suchym miejscu.
- Nie mam! - odpowiedziała bezradnie Ori, popatrzyła staruszce w oczy i zapakowała ją do samochodu.
Taktycznie zostawiła staruszkę w hoteliku, żeby zyskać na czasie i poudawać przed Panem Tymianka, że szuka dla niej domu.
Nusia od wczoraj śpi na własnym, miękkim, ciepłym posłanku. Ori nie może się napatrzeć na jej miny, gdy układa pyszczek na poduszce. Być może po raz pierwszy w życiu jest syta, rozgrzana i spokojna.
Nie można jeszcze przewidzieć, czy uda jej się zapewnić kilka miesięcy czy kilka tygodni życia bez bólu, ale gdyby to nawet miało być tylko kilka dni, to warto się starać dla Nusi.
I to jest właśnie sprawka Prezesa Kiciuńka!

Otwieramy pierwsze pudełko!

2012-01-08T19:34:00.000+01:00

Otwieramy pierwsze pudełko prezentów gwiazdkowych dla Domu Tymianka.
Pudełko dotarło dopiero na święto Trzech Króli, ale przecież to równocześnie jest prawosławna Wigila, więc wyszło ekumenicznie.
W pudełku skarby warte więcej niż złoto, kadzidło i mirra!

Bardzo Smutny Staruszek, który sam nie pamięta, ile ma lat.
U Ori wykształcił się nowy narząd: Wykrywacz Najsmutniejszych Staruszków.
Zobaczyła zdjęcie Staruszka pośród setek innych zdjęć i Wykrywacz natychmiast zapikał: to jest Ten Staruszek!
Bardzo Smutny Staruszek to już Staruszek Z Honorami: ma własnych opiekunów wirtualnych, którzy zechcieli pokryć koszty utrzymania w hoteliku i którzy wybrali dla Staruszka imię Dżek.
Bo w tamtym schronisku psy nie mają imion...

Urocza młodziutka suczka, której wdziękowi nie sposób się oprzeć, wyjątkowo słodka i przyjazna.
Otrzymała imię Alutka, ponieważ w schronisku został jej braciszek - bliźniak i gdyby udało się go także adoptować, mielibyśmy Alę i Asa.

Piękny, młody, bardzo skrzywdzony i porzucony w rowie Hektor, który w schronisku spędził tylko dwa miesiące. Bardzo boi się ludzi, chociaż próbuje nawiązywać kontakt i lubi być głaskany przez siatkę kojca. Ma chorą łapę, która będzie operowana w przyszłym tygodniu.

I malutka kupka straszliwie skołtunionego nieszczęścia.
Tafik jest śmiertelnie przerażonym pieskiem, lepiej nie wyobrażać sobie, jakież to "ludzkie" ręce doprowadziły go do takiego stanu.
Podjęliśmy walkę o to psie serduszko.
Nie ma rady - trzeba ją wygrać!

P.S. Podopieczni z tego pudełka gwiazdkowego pochodzą ze schroniska w Korabiewicach.

Dla zmęczonych

2012-01-05T16:49:00.001+01:00

Jasne spojrzenie

2012-01-04T16:20:00.000+01:00

Nowy Rok kiełkuje delikatnie i bladozielono i wciąż jest nowy, więc nie musimy sobie skąpić noworocznych życzeń.
Życzmy więc sobie, abyśmy mogli patrzeć spojrzeniem równie czystym, przenikliwym i rozmarzonym
jak Groszek i Melisa. Nie tylko w przyszłość, lecz przede wszystkim na własne odbicie w lustrze!

Na pewno z wielką przyjemnością będą mogli spojrzeć na siebie w lustrze wszyscy, którzy nie przeszli
obojętnie obok białej Nataszy.

Ludzie, Natasza jest już we własnej stajni!!!

Fundacja Terra Spei zapłaciła większą część sumy temu - nazwijmy go umownie - człowiekowi, który
miał w łapach Nataszę. Brakuje jeszcze ok. 1000 zł, żeby Natasza mogła stać się prawną własnością Fundacji.
Jeszcze trochę obaw i wysiłku, jeszcze walczymy o Nataszę!

W Domu Tymianka radość - do hoteliku przybyli szczególni, wytęsknieni, wyczekani Podopieczni!
Ich twarze, popiersia, sylwetki do podziwiania i ogólnego radowania się pojawią się na blogu za kilka dni.
Na koniec Mufka zupełnie nie a'propos. Po prostu Mufka.

Nowy Rok biały i czysty

2012-01-02T16:32:00.000+01:00

Jaki piękny śnieg, prawda? Szkoda, że to tylko wspomnienie!
Ori ma jednak dla Was podpowiedź, co zrobić, by szary deszczowy Nowy Rok uczynić bielszym i czystszym niż najbielsze beskidzkie śniegi z przeszłości!

To jest Natasza. Natasza czeka na śmierć w rzeźni. Miała zginąć tuż po Bożym Narodzeniu, ale Fundacji
Terra Spei udało się wpłacić zaliczkę handlarzowi i Natasza ma 7 dni na ocalenie życia.
Trzeba zebrać 3500 zł. Czas do następnego poniedziałku, ani chwili dłużej, o ile handlarza nie poniesie
ułańska fantazja i po raz kolejny nie skróci czasu oczekiwania na pieniądze.

Fundacja sama nie zdąży zebrać tej sumy i jeśli wszyscy nie pomożemy, Natasza zostanie zabita w rzeźni.
Taki koniec po kilkunastu latach ciężkiej pracy przewiduje dla koni tak zwana LUDZKOŚĆ.

Fundacja Terra Spei

ul. Akacjowa 1235

43-374 Buczkowice

98 1090 1740 0000 0001 1383 4358

strona fundacji: http://www.terraspei.org/

Podopieczni Domu Tymianka za pośrednictwem Ori bardzo proszą o pomoc dla Nataszy!
Blogowe Przyjaciółki, zamieszczajcie apel na swoich blogach!
Dosłownie KAŻDA złotówka jest bezcenna!

Mufka po obiedzie

2011-12-31T15:31:00.001+01:00

Oby rok 2012 był dla Was tłusty i szczęśliwy jak Mufka po obiedzie!

Za rok 2011 dziekuję najserdeczniej Przyjaciołom Domu Tymianka i wszystkim Dobro Czyniącym.
Prezenty choinkowe dla Was są już przyszykowane i owinięte w kolorowe wstążeczki, a przyjadą wkrótce po Nowym Roku!

Przed skokiem w Nowy Rok

2011-12-30T18:52:00.000+01:00

W dzień Bożego Narodzenia

2011-12-25T22:10:00.000+01:00

W dzień Bożego Narodzenia dzieci także muszą być porządnie wyszorowane.

Życzenia wigilijne

2011-12-24T14:12:00.000+01:00

Wszystkim Przyjaciołom Domu Tymianka życzymy, aby Was spotkało wszystko, co najlepsze
i aby Wam przynajmniej na jakimś odcinku życia towarzyszył Wam przeznaczony Kiciuniek.

I zawsze pełnych misek!

Błyskawiczna zmiana wystroju wnętrza przed Świętami

2011-12-23T10:06:00.000+01:00

Bo ten zielony kolor jakiś głupi był.

Tymczasem...

2011-12-22T15:33:00.000+01:00

Tymczasem niektórzy urządzili się całkiem przyjemnie i ani im w głowie martwić się o los swoich braci na łańcuchach!

Pies pod choinkę!

2011-12-19T20:06:00.001+01:00

Najpierw będzie postscriptum, niekonwencjonalnie umieszczone na początku tekstu. Postscriptum głosi:
Ori jest pewna, granitowo pewna, że Czytelnicy blogów tymiankowych kupują prezenty w sklepie z zabawkami i nigdy żadnemu z nich nie przysżło do głowy coś tak upiornego, jak kupowanie żywego stworzenia jako daru gwiazdkowego. Ponadto Ori przypuszcza, że Czytelnicy wiedzą, iż WIĘKSZOŚĆ
nieszczęsnych szczeniąt kupowanych na Gwiazdkę w styczniu zapycha schroniska lub zamarza na ulicach. Koniec postscriptum.
Nasuwa się więc pytanie, czy Ori zwariowała, skoro pomimo powyższych uwag proponuje "Psa pod choinkę"?!
Otóż nie. Ori nadal pozostaje przy (w miarę) zdrowych zmysłach i spróbuje to nawet udowodnić.

To jest Pajduś. Prześliczna puszysta kulka od pięciu lat uwięziona na łańcuchu w schronisku w Rachowie Starym. Na łańcuchu, bo dla wielu psów nie wystarcza miejsca w kojcach, o czym także wiedzą Czytelnicy. Do Pajdusia wreszcie Los się uśmiechnął, jego pyszczek wypatrzyła wśród tysięcy psich ogłoszeń Pani Anna (Anna, a jakże!) i Pajduś został naszym pierwszym Psem pod choinkę!
Pani Anna zasponsorowała (tak się teraz nowocześnie mówi?) Pajdusiowi pobyt w hoteliku, a kto wie, czy Pajduś jeszcze mocniej nie spustoszy jej serca i nie zamieszka wkrótce w domu z własną suczką i kotem! Pajduś już przyjechałby do hoteliku, gdyby w domu Tymianka nie rozpanoszyły się Imbryczki
i nie pokrzyżowały planów podróżnych Ori. Pajduś przyjedzie więc dopiero po świętach.
Pajduś jest drugim po Lordzie psem, który ma swoją Sponsorkę!

Pomyślcie... Może ktoś z Was zechce zrobić sobie lub bliskiej osobie najpiękniejszy prezent na świecie
i ofiarować WOLNOŚĆ PSU POD CHOINKĘ?
Ta wolność nie jest bardzo kosztowna. Wystarczy nawet 20 złotych. Czytelników i Przyjaciół Domu Tymianka jest bardzo wielu. Jeśli każdy z Was przeznaczy na Psa pod Choinkę chociaż 20 złotych,
jeszcze kilka psów przyjedzie z Pajdusiem do hoteliku.
Dom Tymianka uwolnił z łańcuchów 11 psów z tego schroniska, a trzy z nich: Lala, Tomi i Bina są już we własnych wspaniałych domach. Lala spędziła na łańcuchu sześć lat, Tomi i Bina prawdopodobnie dziewięć. Po kilku miesiącach pobytu w hoteliku cieszą się szczęściem posiadania kochających opiekunów, ciepłego domu z kanapą (kanapa w życiu każdego z nich spełnia bardzo ważną rolę!)
i zawsze pełną miską. Bina, cudowna czarna Bina, mieszka w swom domu dopiero od tygodnia.

Pomyślcie. Możecie dać nowe życie udręczonej, pozbawionej nadziei istocie -
zamiast niepotrzebnych dupereli, którymi zaśmiecamy domy w ramach nieszczęsnych prezentów, sprawić sobie Psa pod choinkę!
Najpiękniejszy prezent na świecie.

Postscriptum kolejne w związku z pytaniami postawionymi w komentarzach tudzież mailach.
Miesięczne utrzymanie psa w hoteliku kosztuje od 300 do 500 zł, ceny ustalają hoteliki i są one zależne od wielu czynników, np. wielkości psa. Większość obecnych Podopiecznych "kosztuje" 300 zł. To sumy dość spore dla pojedynczych osób, ale warto na przykład zebrać grupę przyjaciół, która zechce wspólnie utrzymywać jakiegoś psa. Albo zażyczyć sobie takiego prezentu z dowolnej okazji (imienin, urodzin, ślubu, matury, a zresztą, co będę wymyślać, kreatywni jesteście!)

Brązowo i niebiesko

2011-12-18T12:18:00.000+01:00

Miłość cierpliwa jest...

2011-12-17T20:24:00.000+01:00

Będziemy piec ciasteczka!

2011-12-16T19:28:00.000+01:00

Na przykład taki poranek

2011-12-15T16:32:00.000+01:00

Już czas na sen...

2011-12-14T19:35:00.000+01:00

Złotawo, ciepło i miło

2011-12-13T21:05:00.000+01:00

Goście wielkości imbryczków!

2011-12-11T17:35:00.000+01:00

Do domu Tymianka przyjechały trzy maleńkie wystraszone istotki. Takie wielkości imbryczków od herbaty. Przyjął je godnie komitet powitalny złożony z Tofika i Fafki.

Imbryczki ucieszyły się bardzo na widok Nuki, która przypomina ich prawdziwą mamę, pomerdały ogonkami, zjadły dużą miseczkę, zrobiły okrągłe kałużki i zgrabne piramidki kupek i zasnęły...

Maleństwa pojawiły się, ponieważ:

ich bezdomna mama urodziła 8 szczeniąt gdzieś na opustoszałej działce pod Warszawą.

Ktoś z sąsiedztwa przypadkiem odkrył wynędzniałą, chudą matkę otoczoną wiankiem puszystych kuleczek i zaczął szukać pomocy. Szczenięta, wychowane na gołej ziemi, były już na tyle duże, że można

je było oddzielić od matki, tym bardziej, że udręczona głodna suka nie miała siły na dalsze karmienie maleństw. Trzy szczeniaczki znalazły opiekunów, a matka z pozostałą piątką trafiła pod opiekę Domu Tymianka.

Ori ze względu na własne psy nie mogła zaprosić do domu całej rodziny (Nuka i Julka nie zniosłyby, gdyby inna matka karmiła w ich domu "ich" dzieci!), zaprosiła więc trzy malutkie córeczki, a sunia z ostatnimi dziećmi przy piersi pojedzie do hoteliku.

Dzieci są grubiutkie i wyglądają zdrowo, będą musiały zostać zaraz odrobaczone i zaszczepione, dla suni potrzebne są DUŻE ilości dobrej kalorycznej karmy, dla maleństw zawrotne ilości karmy szczeniaczkowej, dlatego nie poradzimy sobie bez pomocy!

Pięć Imbryczków i ich cudowna dzielna mama proszą o wsparcie!

Światełko w szarości

2011-12-09T13:42:00.000+01:00

W roli światełka Bianka. W roli szarości, a raczej ponurości grudniowej - zrujnowana szopa w sąsiedztwie. Niezwykle malownicza ponurość, nieprawdaż?
Pochmurne poranki przedzimowe urodą przypominają zimne kakao z kożuchem.
Ori, patrząc na takie kakao za oknem, stanowczo odmawia opuszczenia miękkich odmętów poduszki i kołdry, ale oto zwartą ławicą nadciąga wielokot i domaga się pieszczot i śniadania, a bezlitosny Pan Tymianka stawia na stole kubek z kawą. No i trzeba wstać, zanim Orion wsadzi nos w gorącą kawę...

Propozycja do porannej kawy dla osób mających ręce wolne od wielokota:
portal ogłoszeniowy Tablica.pl prowadzi akcję "Nakarm psa z Tablicą!"

http://tablica.pl/nakarm-psa/

Jest to kontynuacja akcji z poprzedniego roku "Nakarm psa z Szerlokiem".
Nie trzeba się logować, wystarczy kliknąć w wybranego psa, a po kliknięciu zobaczymy, w ilu procentach nasz pies został nakarmiony. Gdy pies uzyska 100%, sponsorzy akcji wysyłają mu worek karmy.
Co istotne - można klikać codziennie! Raz dziennie na dowolnego psa. Akcja trwa do 19 grudnia.
Uwierzcie, obserwowanie, jak szybko wypełniają się "paski karmienia" kolejnych psów, jest bardzo przyjemne!
Niestety, nie wymyślono jeszcze metody na klikające karmienie psów z domu Tymianka i Ori wraca do garnków z psim rosołkiem.

Raz w koszu, raz pod koszem...

2011-12-07T14:27:00.000+01:00

Raz w koszu, a raz pod koszem - to znane porzekadło starożytnych kotów ma w domu Tymianka zupełnie praktyczne zastosowanie. Zaradny kot potrafi zasnąć w każdej sytuacji.
Rekord spania w głupim miejscu pobiła niewątpliwie Melisa, która była uprzejma umościć się na patelni.

A skoro już jesteśmy blisko patelni, to i do stolnicy niedaleko, więc z przyjemnością ogłaszam, że
zestaw foremek ufundowany przez sklep http://www.skladrzeczypl/. pojedzie do Romy z blogu
http://www.roma-dobrenaspleen.blogspot.com/

Mikołaj nie zawsze ma brodę...

2011-12-06T18:59:00.000+01:00

Prawdziwy Mikołaj nie zawsze ma białą brodę i czerwony nos!
Mikołaj może mieć śliczną gładką buzię, warkoczyk i być niedużą rezolutną dziewczynką.
A nawet może mieć na imię Zuzia.
Prawdziwy Mikołaj to ktoś taki, kto nosi w sercu duży worek z prezentami i ma odwagę dzielić się nimi z innymi.
Ile się ma lat w piątej klasie? Dwanaście?
Niewiarygodne, że dwunastoletnia osoba wymyśliła i zorganizowała wielką akcję w swojej szkole na rzecz Podopiecznych Domu Tymianka. Zrobiła piękne plakaty i puszki z Lordem, Dunią i Bunią oraz Julką i przez dwa tygodnie niestrudzenie zachęcała kolegów i koleżanki do pomocy bezdomnym psom.
Dzieci zebrały ponad 1000 zł dla Podopiecznych, a na koniec akcji musiały jeszcze posłuchać, co Ori ma do opowiedzenia i pokazania na temat Podopiecznych i Mieszkańców Domu Tymianka oraz psów ze schroniska w Rachowie Starym.

Bardzo, bardzo i jeszcze bardziej dziękuję Zuzi oraz nauczycielom i uczniom Społecznej Szkoły Podstawowej nr 26 w Warszawie za serce okazane Podopiecznym Domu Tymianka.
I tak sobie po cichu myślę: jeśli rosną nam tu i ówdzie dzieci podobne do Zuzi, to w przyszłości nie będzie chyba niechcianych smutnych zwierząt?...

Jak najlepiej leczyć smutek

2011-12-05T16:39:00.002+01:00

Smutne jest życie bez Staruszka. Aż trudno uwierzyć, że taki mały kulejący piesek potrafił swoim odejściem wyżłobić tak głęboką rysę w sercu.
Jak najlepiej uporać się ze swoim wielkim smutkiem? Znaleźć cudzy jeszcze większy...
A gdzie łatwiej go znaleźć niż w schronisku?

Drodzy Czytelnicy, Ori ma zaszczyt przedstawić Wam nowe skarby Domu Tymianka: maleńką rudą Litkę i świetlistą Lunę.
Litka jest drobna i okrągła jak orzeszek laskowy. Była jednym z najmniejszych piesków w schronisku
i bardzo przez silniejsze towarzyszki gnębionym. Większe suki wyżywały się na niej, ponieważ była zupełnie bezbronna - malutka i zupełnie pozbawiona agresji.
Luna jest w Domu Tymianka dzieckiem nieplanowanym. Ori przyznaje się uczciwie, że tak się zachwyciła tą płowosrebrną kulką, że zdecydowała się ją zabrać zamiast wybranej wcześniej suczki.
Wybór prędko okazał się szczęśliwy, ponieważ Luna cierpi na okrutną krwawą biegunkę, która natychmiast zaczęła być leczona antybiotykiem. W schronisku cierpiałaby bez pomocy.
Obie suczki mają ok. pięciu lat i obie nie pamietają niczego oprócz schroniskowych kojców.
Luna jest jeszcze bardzo nieśmiała i boi się otoczenia, natomiast Litka zachowuje się jak puszysty odpalony dynamit. Wszystko ją interesuje i nikogo się nie boi!

Bardzo gorąco dziękuję za wszystkie Wasze serdeczne słowa dla naszego najdroższego Prezesa
Kiciuńka. Nie umiem jeszcze więcej napisać na ten temat, bo to zbyt trudne.
Dziękuję też za niezłomną walkę o karmę dla psów z Rachowa!
Pani Renata jest bardzo szczęśliwa, że się udało. Była zdumiona, gdy jej opowiedziałam, jak wiele osób brało w tym udział i jakie szaleństwo rozpętało się w ostatnich godzinach głosowania.
I jak zawsze bardzo proszę o pomoc w utrzymaniu Podopiecznych. Oprócz zwykłych wydatków
czeka mnie pilny zakup psich transporterków, bez których przewożenie psów jest bardzo trudne.
Trzecia wybrana suczka nie przyjechała, ponieważ dostała ataku paniki w samochodzie i trzeba było zrezygnować. Przewożenie psów bez odpowiednich transporterów jest po prostu niebezpieczne dla nich.
W kolejce czekają też sterylizacje Biny, Zojki i Buni, leczenie Lorda i Luny i tak dalej i tak dalej i tak dalej i tak dalej bez końca...

Jeszcze ważny dopisek: Miko, Merenwnen, napiszcie do mnie na adres mailowy, proszę.
Zapomniałam przeprosić wszystkich, którym nie odpowiedziałam jeszcze na maile. Wszystkie są bardzo ważne, ale z powodów kiciuńkowych większość spraw odsuwałam na później.

Kiciunieczku...

2011-12-01T17:50:00.000+01:00

Jeszcze tylko 47 dni i byłbyś ze mną całe dwa lata. Jednak nie udało mi się Ciebie zatrzymać, chociaż myślałam, że ktoś tak bardzo kochany nie zechce nigdy umrzeć.
Teraz na pewno po tamtej stronie ciągniesz Tymianka za ogon.
Nie ciągnij zbyt mocno, Kiciunieczku...

W oczach Oriona smutek gęsty jak miód...

2011-11-29T22:50:00.002+01:00

To są bardzo smutne chwile w życiu Oriona. I pojawiają się każdego dnia.
To czas, kiedy Ori napełnia psie miski, psi obiad pachnie i paruje, a wstrętna Ori mówi:
"Musicie poczekać, jeszcze jest za gorące!"
Psom pozostaje tylko położyć się na podłodze pod nogami Ori jak dużym, milczącym, kudłatym wyrzutom sumienia i przeczekać te ciężkie minuty.
Z oczu Oriona sączy się wtedy gęsty, miodowy smutek...

Orionek, mimo tragicznych min, którymi demonstruje Ori swoją krzywdę, tak naprawdę nie wie, co to znaczy być głodnym. Codziennie czeka na niego pełna ciepła miska (no tak, czasem, bardzo rzadko, niedobra Ori daje suchą karmę i psy wtedy cierpią straszliwie).

Psy ze schroniska w Rachowie nie mają komu stroić obrazonych minek, nawet gdy jedzenia w ogóle nie ma. Jeszcze raz bardzo gorąco proszę o pomoc dla nich!
Po pierwszym apelu na blogu schronisko zdecydowanie prowadziło w głosowaniu Krakvetu, ale króliki
z drugiego miejsca zmobilizowały się i są coraz bliżej!
Króliki są także bardzo ważne i nie chcę im niczego odejmować, myślę jednak, że łatwiej jest nakarmić 120 królików niż 150 psów.
Proszę wszystkich Czytelników, którzy jeszcze nie głosowali, żeby poświęcili kilka minut dla psów z Rachowa!

Wystarczy zarejestrować się na stronie www.krakvet.pl/forum,
wejść w link Pomoc schroniskom, następnie w Głosowanie listopadowe,
zaznaczyć w kółku Rachów Stary i zagłosować.

Nie wolno powtarzać głosowania z tego samego komputera!

Głosowanie trwa tylko do jutra!
Zwycięskie schronisko z poprzedniego miesiąca otrzymało karmę za ponad 11 tys. zł.

P.S. 30 listopada.

Przez chwilę wydawało się nam, ze głosowanie zostało zamknięte, jednak nadal TRWA.

Coś dziwnego się dzieje, wiele osób nie mogło się zalogować, za to króliki głosują jak szalone.

Nie dajmy się!!!

P.S. 2

Ktoś w komentarzu zapytał, czy Orionek zgubił się i jest poszukiwany przez ogłoszenia.

Na miły Bóg, nie!!! Orionek jest domu i nigdy się nie zgubił. Poza tym nie jest owczarkiem niemieckim.

Trochę bieli, trochę czerni, trochę uczuć

2011-11-28T21:07:00.000+01:00

Bunia i Dunia rozkwitają!

2011-11-27T18:34:00.000+01:00

Bunia i Dunia rozkwitają w hoteliku! Zobaczcie, jakie są śliczne! I z jaką miłością wpatrują się w Opiekunkę! (Nie w Ori, oczywiście, ale taki już jej los: wydobądź ze schroniska, przywieź, zarób na hotel, szukaj domu, a nikt ci nawet ogonem nie machnie!)

Ori często bywa pytana, jaki jest sens wywożenia psów ze schroniska i umieszczania ich w hotelikach.
Czy nie byłoby lepiej zostawić psa tam, gdzie jest i intensywnie szukać mu domu?
Owszem, byłoby lepiej - dla fundacji. Łatwiej. Taniej.
Na pewno nie lepiej dla psa.
Hotelik to miejsce, w którym pies po wielu latach w schronisku - a czasem po raz pierwszy w życiu -
widzi ŚWIAT. Nie tylko swój kojec czy miejsce na rozciągnięcie łańcucha, nie te same ściany z drewna
czy betonu, ale prawdziwy świat z trawą, niebem, krzewami, wybiegiem, na którym można poszaleć,
pokopać dołki, POWĄCHAĆ ekscytujące ślady innych psów!
Hotelik to miejsce, w którym pies ma szansę nauczyć się obcowania z ludźmi (niekiedy nawet z dziećmi), chodzenia na smyczy, odróżniania, gdzie się śpi i je, a gdzie robi kupkę.
W hotelikach psy zaczynają się uśmiechać, interesować światem, z zabłoconych smutnych kłębków futra
zmieniają się w stworzenia urocze i zadowolone z życia.
I chociaż Ori dla takich metamorfoz musi się oddawać nieustannie czynności, której szczerze nienawidzi, czyli liczeniu (obliczaniu, wyliczaniu, dodawaniu, odejmowaniu, fuj!) i wiecznemu zamartwianiu się, czy wystarczy pieniędzy na kolejny miesiąc, to nigdy, ani przez sekundę nie straciła pewności, że WARTO.
A w grudniu przyjadą kolejne pyszczki!

P.S. Żeby nie było tylko miło i dobrze, mała Zojka wróciła z adopcji. Proszę, nie każcie mi pisać, dlaczego. Pisanie o kreaturze, która tak postąpiła z Zojeczką, to zbyt wielki dla niej zaszczyt.

Porzucony przez trolle, czyli nowe psie dziecko w Domu Tymianka

2011-11-26T15:01:00.001+01:00

Troll ma 7 miesięcy. Jest potwornie wychudzony, ma dawno złamaną, bo już krzywo zrośniętą łapę,
która przy każdym stąpnięciu sprawia mu wielki ból.
Jakie złe trolle porzuciły go w zalesionej okolicy pod Serockiem, nie wiadomo, wiadomo natomiast, że błąkał się przez dłuższy czas, aż spotkał kogoś, kto zaczął szukać pomocy i tak nieszczęśliwe psie dziecko znalazło bezpieczny azyl w hoteliku, pod opieką Domu Tymianka.
Osoba, która znalazła Trolla, zawiozła go jeszcze do lekarza i malec przyjechał do hoteliku z łapą w gipsie.
Na przekór złemu losowi i zlym duszkom Ori nazwała go Troll. Już od dawna wiadomo, że imiona na T
przynoszą szczęście Podopiecznym Domu Tymianka!

Inteligencja Trolla nie nadąża jeszcze za jego urodą...
Bitwa z workiem po karmie była zaciekła i skończyła się zwycięstwem worka.

Troll bardzo lubi Bunię. A Bunia ma w nosie taką przyjaźń.

Troll jest przecudownym, niesamowicie radosnym stworem.
Nie miał ani chwili wolnego czasu na pozowanie!
Troll potrzebuje teraz bardzo dużo dobrej karmy szczeniaczkowej, żeby odzyskać siły i zdrowie,
więc Ori prosi w jego imieniu o wsparcie na karmę i hotelik, no i oczywiście o dobry, dobry, dobry, najlepszy dom!

Możesz napełnić ten garnek!

2011-11-24T16:17:00.002+01:00

Sklep internetowy Krakvet z karmą dla zwierząt pomaga schroniskom.
W listopadzie ogromną szansę na pomoc ma schronisko w Rachowie Starym, znane Czytelnikom blogów tymiankowych i sympatykom Tomiego, Zojeczki, Lali i innych Podopiecznych stamtąd pochodzących.

Co należy zrobić?

Wejść na stronę www.krakvet.pl/forum
Zarejestrować się.
Na podany przez Was adres mailowy przyjdzie link aktywacyjny.
Po aktywacji konta należy się zalogować.
Wejść do działu "Pomoc dla schronisk", następnie do "Głosowanie na schronisko, które otrzyma pomoc - listopad 2011"
Zaznaczyć kółeczko przy Rachowie Starym i kliknąć "Wyślij".

Do tej chwili Rachów zebrał 46% głosów. Za mało!!
Uwaga! Z jednego komputera można głosowac tylko raz!

Bardzo proszę o głosowanie i zachęcanie do tego swoich znajomych!
Procedura trwa kilka minut, a dla psów to ratunek przed głodem.

W schronisku stale brakuje jedzenia, przypominam, że nie ma ono żadnych dotacji ani pomocy "z urzędu", trwa jedynie dzięki niezwykłej sile pani Renaty oraz pomocy różnych fundacji.
A zima jest już bardzo blisko...

Listopadowe nastroje

2011-11-20T21:11:00.000+01:00

Świetlisty listopad

2011-11-19T20:09:00.000+01:00

Tomi Załatwiacz - mały wielki skarb!

2011-11-18T17:33:00.000+01:00

Część pierwsza życia Tomiego. Sześć, siedem, a może nawet dziewięć lat. Schronisko.

Część druga: pięć i pół miesiąca. Hotelik dla psów.

Część trzecia: sześć godzin. Samochód i kolana Ori.

Część czwarta: domek we Wrocławiu, już w rękach cudownej, kochającej Pani.
Czas trwania: od wczoraj i do nieskończoności!

Łóżeczko Tomiego zrobione przez panią Martę. Tomi docenił urodę posłanka i z szacunku dla tego dzieła sztuki poszedł spać na normalne łóżko.

Candy w domu Tymianka

2011-11-16T16:58:00.000+01:00

To jest candy, które powinno się odbyć na blogu kuchenno-tymiankowym, ale tamten blog jest tak okrutnie przez szanowną autorkę zaniedbywany, że duch żaden na niego zapewne nie zagląda.
Do wygrania jest zestaw sześciu uroczych foremek świątecznych pochodzących ze sklepu Skład Rzeczy.
Jest to foremka katarzynka, Mikołaj, gwiazdka norweska, szyszka, korona i wielki but.

Zasady zabawy są następujące:
1. Candy jest wyłącznie dla osób posiadających blogi.
2. Należy wpisać się w komentarzu pod tym postem, podać nazwę swojego blogu i - żeby nie było tak zupełnie bez wysiłku intelektualnego - napisać coś miło-świąteczno-ciasteczkowo-wspomnieniowo-przepisowo-cokolwiek, byle się przyjemnie czytało.
3. Na blogu umieścić banerek, czyli zdjęcie foremek z linkiem http://www.skladrzeczy.pl/
4. Koniec zabawy przewidziany jest na 6 grudnia, żeby ktoś zdążył upiec pierniczki przed Świętami!

Najbardziej zdumiewający widok w historii domu Tymianka

2011-11-14T15:16:00.000+01:00

Kiciuniek, zatwardziały tępiciel kocich ogonów i uszu oraz kotów w całości, był tak zdumiony bezczelnością Melisy - z charakteru Królowej Serc Ludzkich i Zwierzęcych - że jej nie próbował ugryźć i zasnął.

W listopadzie w polu w sadzie...

2011-11-13T14:05:00.000+01:00

W listopadzie w polu, w sadzie
cicho, szaro, mgliście,
a po lesie wicher niesie
szeleszczące liście.

Milkną drzewa, ptak nie śpiewa,
gdzieś z daleka pies zaszczeka.
W listopadzie w polu, w sadzie
cicho, szaro, mgliście...

Tę starą dziecięcą piosenkę mała Ori z wielkim przejęciem śpiewała w przedszkolu. Z grzywką i w kucykach.
Każdego roku ta sama melancholia snuje się po polach.

Ciąg dalszy dobrych wiadomości

2011-11-12T17:31:00.000+01:00

Listopad, ulubiony miesiąc Ori, jest łaskawy dla Domu Tymianka.
Leonek, cudny staruszek, wczoraj pojechał do swojego nowego domu, aż do Łodzi.
Podróż miała dość burzliwy przebieg, albowiem pani Leonka, która jechała po niego przez Warszawę,
wjechała... w sam środek bitwy warszawskiej. Jako że nie posiadała stosownego rynsztunku bojowego, została przepędzona przez policję z pola walki tak gwałtownie, że złapała gumę, a złośliwe koło nie pozwoliło się odkręcić kluczem francuskim (czy też kluczem innej narodwości, Ori nie odróżnia).
Nieszczęsna niewiasta wezwała z płaczem pomoc i opiekunowie hotelikowi Leonka, Marek i Małgosia,
wpakowali pieska do samochodu i ruszyli do stolicy. Na miejscu Leonek, powitany ze stosownym
zachwytem, położył się spać na tylnim siedzeniu, a szlachetny pan Marek długo walczył z duetem koło - klucz, który to duet okazał się kompletnie niedopasowany! (Ori strasznie, straszliwie żałuje, że nie mogła usłyszeć, co Marek miał w tej sytuacji do powiedzenia)
Operacja trwała długo, gdzieś kupiono nowy klucz, bitwa się skończyła, Leonek nadal spał i po kilku godzinach samochód ruszył w stronę szczęśliwego nowego psiego życia.
Raport po pierwszym dniu Leonka w domu jest następujący:
1. Leonek jest cudowny i wszyscy się nim zachwycają
2. Warczy na domową kotkę.
3. Męczy się podczas wchodzenia na trzecie piętro.
4. Jest bardzo inteligentny i kiedy pani prosi go, żeby nie wchodził do kuchni, to nie wchodzi
(Psy z domu Tymianka - słyszycie????)

Leonku, Prezes Kiciuniek prosił o przekazanie życzeń, abyś żył jak najdłużej i jak najzdrowiej, kochany i rozpieszczany przez swoją Panią!

P.S. Tajga, słodkie psie dziecko, dzisiaj też pojechała do nowego domu, ale już jest nowe dziecko, już jest!

Całkiem nowe psie dziecko

2011-11-11T12:48:00.000+01:00

Można siedzieć sobie grzecznie w domu i przykładnie chorować na gardło w otoczeniu herbatek, polarków i leczniczego wielokota, a całkiem nowe psie dziecko i tak człowieka dopadnie.
Psie dziecko błąkało się po Serocku, a jakiś litościwy człeczyna (przedstawiający się jako znawca psów i hodowca pittbulli) zawiadomił o tym fakcie Magdę (właścicielkę hoteliku dla psów goszczącego stale jakieś tymianki oraz szczęśliwą posiadaczkę własnego sporego stada wyszperanego z okolicznych schronisk i lasów) w taki mniej więcej sposób:
- Pani ma schronisko? To pani ją weźmie! Zamknąłem ją na klatce schodowej. Jak nie, to ją wypuszczę na ulicę.
Magda zadzwoniła po pomoc do Ori i na mocy szybkiego porozumienia (albowiem Ori wrzasnęła "Bierz!!!) maleństwo już po godzinie znalazło się w hoteliku. Miało zostać dokwaterowane do Buni i Duni, ale, jak widać na zdjęciach, załatwiło sobie trochę inną sypialnię...

Tajga jest ok. 4 - miesięczną suczką, będzie raczej duża, najprawdopodobniej wychowywała się w domu, ponieważ ma bardzo dobre maniery. Jest łagodna, w hoteliku ma kontakt z małym dzieckiem, od razu została odrobaczona, za tydzień będzie szczepiona.
Szuka kochającego i odpowiedzialnego domu.

Lord wyprosił sobie wolność!

2011-11-05T22:27:00.000+01:00

Nie mogło być inaczej. Lord zasypia dzisiaj po raz pierwszy od wielu lat bez łańcucha, w przytulnej, ciepłej budzie w hotelikowym kojcu.
Dobrej nocy!

Smutna malutka dama

2011-11-03T20:17:00.001+01:00

Malutka jak pompon na jesiennej czapce.
Zimą ogrzeje ręce lepiej niż mufka.
Przytuli się i zje połowę herbatnika.
Smutna, samotna mała dama.

Zojeczka ma 6 lat. Cztery ostatnie spędziła w schronisku.
Od czerwca czeka w hoteliku na dom.

Jesień nastraja lirycznie

2011-11-02T16:27:00.000+01:00

A tu - gdzie mieszkam...

2011-11-01T12:28:00.000+01:00

A tu - gdzie mieszkam - gdzie do ciebie piszę,
Ptaki dziobami przędą wielką ciszę.
(...)
Pola topolom, topole rozstajom,
A lasy borom milczenia podają.

Jakby, zaprawdę, trznadle i czyżyki
Niosły przez niebo Chustę Weroniki.

Stanisław Grochowiak

Mały Tomi z jesienią w tle

2011-10-31T15:22:00.000+01:00

Malutki śliczny Tomi zabrany ze schroniskowego łańcucha ciągle czeka w hoteliku na swoje szczęście.
Najsłodszy pyszczek, jaki można sobie wyobrazić i najmilszy charakter.
Niezłomność, która pozwoliła mu przebić się spośród 170 wówczas psów w schronisku do serca Ori.
Niezłomna nadzieja, z którą patrzy w oczy pochylającego się nad nim człowieka i prośba: Zabierz mnie!

Lala ma szczęście do Ań

2011-10-29T19:36:00.000+02:00

Lala, śliczna, delikatna, najmilsza z miłych Podopieczna Domu Tymianka mieszka już we własnym domu!
Pani Lali ma na imię Ania. Opiekunkami w hoteliku były dwie Anny (jaki tam hotelik, Laleczka mieszkała w domu opiekunek i mistrzowsko opanowała leżenie na kanapie), a "opiekunką medialną" Lali była, a jakże, też pewna Anna...
Taki natłok Ann sprawił, że Lala jest i będzie - oby przez tysiąc lat - kochana i rozpieszczana, a długa smutna przeszłość na schroniskowym łańcuchu zniknie z psiej pamięci...
Hotelikowe Anko-Hanki, oprócz najgorętszych podziękowań za niesamowitą opiekę nad Lalą, wkrótce
otrzymacie BARDZO cenną nagrodę, a Ty, Anno Ogłoszeniowa, TAKIEJ nagrody przyjąć nie możesz, więc tylko serdeczne podziękowania za cierpliwą, upartą pracę nad ogłoszaniem Lali, która to praca przyniosła owoc najpiękniejszy z pięknych.
Przy okazji Ori przemyci podziękowania dla wszystkich życzliwych Domowi Tymianka imion.
Dzięki Wam - a głównie dzięki pewnemu imieniu męskiemu, ale to tajemnica jeszcze - wkrótce pojawią się kolejne dobre wieści!

P.S. Ori też sroce spod ogona nie wypadła: na drugie imię ma Anna!

Znajdź różnicę!

2011-10-17T19:59:00.000+02:00

To jest Julka.
Do Julki zwykle doklejony jest mały kot. Albo pyszczek Julki w ogrodzie jest przyklejony do jabłka.
Julka do spółki z Miłkiem zjadła całkiem dużą skrzynkę jabłek, a teraz oboje stukają smutno nosami w puste dno, bo Pan Tymianka jeszcze nie przwiózł nowych jabłek!
I chyba to jest jedyna troska Julki.

Wcześniej Julka była uwiązana na łańcuchu w mini - przytulisku w małym miasteczku. Tkwiła tam przez wiele lat.

A to Bohun, Rambo, Czortek, Berta, Pajduś i wiele, wiele innych psów ze schroniska w Rachowie Starym.
Ori proponuje zabawę dla spostrzegawczych: na podstawie zdjęć znajdź różnice między życiem Julki a życiem psów na łańcuchach!
Po zabawie ankieta: czy chciałabym/chciałbym, żeby Lord, Pajduś, Bajka, Misiek, Rózia, Dosia i 150 innych psów dostało szansę na dom i szczęśliwe życie?

Dla tych, którzy w ankiecie wpisali TAK, Ori przygotowała kilka nudnych informacji i garść podstępnych wskazówek. Oto one:
Dom Tymianka uparł się, żeby wydobyć ze schroniska jak najwięcej psów, bo wszystkie - naprawdę wszystkie - są wyjątkowe, cudne, kochane i zasługują na najlepsze domy świata.
Psy w typie Duni i Buni - widzieliscie je, wiec co tu opisywać? - mają ogrmne szanse na znaleznienie domów, pod warunkiem, że zostaną wyciągnięte na światło dzienne, wykąpane, wyczesane, wyleczone z ewentualnych dolegliwości, nauczone chodzenia na smyczy, wyogłaszane. To zapewnić mogą tylko hoteliki.
Obecnie miesięczny koszt utrzymania Podopiecznych w hotelikach (kto ma siłę, niech sobie policzy Podopiecznych na pasku bocznym) wynosi ok. 4800 zł.
Do tego dochodzą koszty karmy oraz leczenia, sterylizacji, szczepień i innych tego typu przyjemności.
Pojutrze, na przykład, Lala będzie miała operowaną przepuklinę i przy okazji zostanie wysterylizowana.
Na sterylizację czekają jeszcze Bina, Zojka, Bunia i Dunia. Przy tak licznych Podopiecznych zawsze też można liczyć na jakąś biegunkę, zapalenie gardła czy kaszel.
Jak dotąd, mimo ogromnej życzliwości Przyjaciół Domu Tymianka udało się więc uzbierać na pół kojca... Dopiero po uzbieraniu na koniec kojca jeden ze staruszków schroniskowych będzie mógł obrzydliwy łańcuch z siebie zrzucić.
Teraz nastąpi zapowiadana podstępna wskazówka: tylko dzięki Waszej pomocy może się to udać.

Ori prosi bardzo gorąco o pomoc dla psów w imieniu Prezesa Kiciuńka, który jest już bardzo słaby i nie ma siły na podobne apele.
A biały głuchy łańcuchowy Lord prosi Was najpiękniej:

Małe szczęścia - wielkie szczęścia

2011-10-16T19:07:00.001+02:00

Małe szczęścia - bo to tylko dwie malutkie suczki.
Wielkie szczęścia - bo to aż dwie malutkie suczki!
Brązowa Bunia i jej ruda córka Dunia wczoraj pożegnały na zawsze schronisko i w hoteliku rozkoszują się suchym kojcem, ciepłą, miekko wyścieloną budą i zabawą na dużym wybiegu.
Bunia, malutka, urocza, z pyszczkiem zawstydzonej myszki z dziecięcych kreskówek, została kilka lat temu przerzucona do schroniska przez mur i z braku miejsca w kojcach utkwiła na łańcuchu.
Dunia, urodzona już na miejscu (porzucona suczka była w ciąży) miała nieco więcej szczęścia i zamieszkała w kojcu, w którym z powodu wyjątkowej łagodności była stale podgryzana przez towarzyszki niedoli.

Teraz chwila prywaty, czyli opis uczuć własnych, który można pominąć jak opisy krajobrazu w lekturach szkolnych.
Otóż uczucia człowieka (Ori też człowiek ostatecznie), który spośród 150 psów w schronisku musi wybrać tylko dwa, to uczucia dające się wyrazić wyłącznie wyrażeniami typu: cierpienie, ból, wyrzuty sumienia, bezradność. Bo wszystkie psy PATRZĄ.
Koniec opisu uczuć.

Dunieczka była ukochanym psem założycielki schroniska, pani Stanisławy. Kilka lat temu do schroniska trafił amstaff "szkolony" do walk. Agresywny, niespokojny pies rzucił się na opiekunkę, rozszarpując jej rękę, a wtedy malutka chudziutka Dunia rzuciła się na pomoc ukochanej pani! Dunia przeżyła tę walkę, na szczęście, w pobliżu byli ludzie, pani Stanisława miała ciężką operację i później niedowład prawej ręki, amstaff wkrótce znalazł dom. Dunia nie doczekała się nagrody w postaci wieńca laurowego i tłumów bijących się o zaszczyt zaproszenia jej do domu, ale żyła otoczona najczulszą miłoscią opiekunki - jak zresztą wszystkie psy w przytulisku, bo pani Stanisława kochała wszystkich swoich podopiecznych.

Kiedy więc Ori (czyli wyżej wspomniany człowiek) musiała wybrać TYLKO dwa kolejne psy, które w hoteliku dostaną szansę na dobre życie, wybrała tę właśnie malutką suczkę o wielkim sercu, z nadzieją, że pani Stanisława, zerkając zza obłoków, zakrzątnie się sprytnie wokół odpowiednich aniołów i wyczaruje dla Buni i Duni najwspanialszy dom, a Ori jak najszybciej wyśle po NASTĘPNE PSY...

P.S. Zdjęcia robione były jeszcze w schronisku.

...październikowe

2011-10-13T21:04:00.000+02:00

Plejady to gwiazdozbiór już październikowy.
Spokojnym tokiem płynąc, losy twoje iści.
Powoli wyjdź przez bramę, nie odwracaj głowy
I zerwij parę złotych, poranionych liści.
Proch ci zostaje w dłoni, rozwiewa się, ginie
I słyszysz tylko ogród, co dyszy jak chory.
I złe - i dobre nawet - miną gwiazdozbiory...

Jarosław Iwaszkiewicz

Jesienne piramidki

2011-10-12T16:53:00.000+02:00

Kocia jesień

2011-10-11T20:20:00.000+02:00

Julka

2011-10-04T20:16:00.000+02:00

Dzisiaj piękne święto Franciszka: patrona Julki i wszystkich naszych braci mniejszych z miękkimi uszami i zabłoconymi łapami.
"Bracia i siostry mniejsze"... ile czułości zawiera to określenie, ile troski i szacunku!
Ale kto z nas traktuje swoich braci mniejszych tak samo czule jak Julka?

A więc jesień...

2011-09-28T17:23:00.000+02:00

Tak pięknie odeszło lato

2011-09-25T21:06:00.000+02:00

Prezes uczy, bawi, wychowuje

2011-09-24T19:46:00.008+02:00

Prezes Kiciuniek z wielkim wdziękiem pracuje nad wizerunkiem Fundacji i poświęca się wychowaniu młodego pokolenia, czego dowody mamy na zdjęciu. Dowody odjechały już do swoich domków, biedny Prezes może odpocząć, a my mamy okazję do uporządkowania tematów, które poruszyła Ori po śmierci Smuteczka. Samą Ori może też wyjątkowo odeślemy do smażenia konfitur, bo na nic dzisiaj jej skłonność do poetyckiego widzenia rzeczywistości, więc pozwolicie, że posłużę się prostszą formą wyrażania myśli.

Najpierw słów kilka o Rachowie, szczególnie dla nowych Czytelników, którzy - chwalić Boga - jeszcze się tu pojawiają.

Przytulisko w Rachowie Starym (gmina Annopol) nie jest schroniskiem w sensie "prawa".

Według urzędników, psy są "prywatną własnością" zgromadzoną na prywatnej posesji pani Stanisławy Olszewskiej, a po jej śmierci w marcu tego roku - "własnością" jej córki Renaty.

Prywatna własność jest, jak wiadomo, prywatnym zmartwieniem własciciela, dlatego zarówno kiedyś pani Stanisława, jak i obecnie pani Renata wszelką pomoc od gminy musiały wybłagiwać i wyżebrywać i od czasu do czasu jakiś łaskawy ochłap otrzymywały.

Równocześnie owa "prywatność" jest błogosławieństwem dla psów, bo dzięki niej żaden dureń z pieczątką nie może wydać na schronisko wyroku śmierci (a zakusy są!)

Każdy, kto interesuje się losem bezdomnych zwierząt w Polsce, wie, co dzieje się ostatnio ze schroniskami, są zamykane, a psy masowo skazywane na zagładę, ponieważ z okazji wielkiego święta piłki kopanej w przyszłym roku będziemy udawać kraj cywilizowany, a w takim bezdomne psy na ulicach i ogromne przepełnione nędzne schroniska brzydko się prezentują.

W Rachowie po śmierci pani Stanisławy było prawie 200 psów, obecnie dzięki pracy wolontariuszy kilku fundacji jest ich 153. Sześć jest w hotelikach pod opieką Domu Tymianka.

O tym, jak powstawało przytulisko i kim była pani Stanisława, napiszę osobno, ponieważ była to osoba,

która zasłużyła na nasz szacunek, pamięć i wielką wdzięczność za wszystko, co zrobiła dla naszych braci mniejszych najnędzniejszych z nędznych.

Kilka lat temu fundacja Dar Serca wybudowała kojce dla części psów, doprowadziła wodę i do tej pory finansuje częściowo karmę dla psów. Około 50 psów jest jeszcze na łańcuchach (chyba się szczęśliwie pomyliłam, pisząc, że 60). W większości są to właśnie psie staruszki...

Niektóre są uwiązane nawet w prymitywnych zagrodach z siatki lub desek, ponieważ gryzą się z sąsiadem. Wiele łańcuchowych staruszków jest niewidomych, większość cierpi na chore stawy, bo leżenie na mokrym i zimnym piasku czy śniegu bez możliwości wybiegania się musi się kończyć chorobą i bólem.

Budy są klecone,z czego się da i jeśli w okolicy znajdzie się deska, listewka czy drzazga zdatna do użytku, jest natychmiast przetwarzana na budę przez pana Waldka, który jest partnerem i pomocnikiem pani Renaty. Niedawno zbudował 6 nowych bud i remontuje stare przed zimą.

Pani Renata powiedziała mi wczoraj, że pilnie potrzeba jeszcze PIĘCIU ciepłych bud.

Teraz kwestia, która mi najbardziej leży na sercu, czyli KOJCE.

Kojec to duże pudło, które ma drewnianą PODŁOGĘ i DACH.

Do kojca wstawia się ocieplaną budę. Staruszek po wyjściu z budy nie grzęźnie w błocie czy śniegu, tylko kładzie się na suchej, ciepłej podłodze. Tylko kojce dają możliwość zrzucenia łańcuchów!!

Kojce są upiornie drogie, ale są jedyną szansą na zapewnienie staruszkom godziwych warunków tej malutkiej reszty życia, jaka im została. Niektóre staruszki są już zbyt słabe i zniedołężniałe, żeby zmieniać miejsce pobytu, poza tym szanse znalezienia domów dla wszystkich są zbliżone do zera.

Dom Tymianka powstał między innymi po to, by zbudować mały azyl dla psich staruszków, a właściwie nie azyl, tylko dom. Mamy miejsce i budynek, który trzeba gruntownie wyremontować, dlatego jest to kwestia nie najbliższej przysżłości. Staruszki z Rachowa nie mają czasu.

Dlatego przynajmniej kilka z nich chciałbym zaprosić do naszego domu, żeby nacieszyć się ich obecnością i przemianą smutnych psów schroniskowych w roześmiane i rozpieszczane stwory, tak, jak dane mi to było z Sabą, Tarą, Kiciuńkiem i innymi.

Ponieważ psy z domu Tymianka absolutnie nie podzielają moich zapędów do ratowania staruszków i wszelkim "intruzom" szczekają: NIE!, nowe staruszki muszą mieć odpowiednio przygotowany teren, aby spokojnie i bezpiecznie mogły zagospodarować się w nowym miejscu.

Wracamy więc do punktu wyjścia, który nazywa się KOJCE.

Fundacja, która uparcie zbiera pieniądze na kojce, musi równocześnie utrzymywać Podopiecznych w hotelikach i chce jak największą liczbę młodszych psów z Rachowa ulokować w hotelikach, by dać im szansę na znalezienie domu. Hoteliki są kosztownym, lecz najlepszym rozwiązaniem, ponieważ psy są tam uczone dobrych manier, chodzenia na smyczy, obserwowane przez opiekunów, a z doświadczenia wiem, że ludzie o wiele chętniej adoptują psy z hoteliku niż bezpośrednio ze schroniska.

I to by było na tyle, jak mawiał profesor Stanisławski, kończąc wykłady o wyższości Świąt Wielkanocnych nad Świętami Bożego Narodzenia.

Kto czuje wyższość psiego staruszka szczęśliwego i sytego nad staruszkiem umierającym w piaskowym dołku, niech włączy się do ratowania staruszków tak, jak chce i potrafi.

Tylko błagam - nie wszczynajcie akcji "Ciepła buda dla Ori"!

Pomimo przeogromnej miłości do zwierząt jeszcze jestem kobietą...

A tak wygladają kojce i tak mniej więcej (koszmarnie) kosztują:

http://www.kojec.com.pl/

Smuteczek umarł

2011-09-21T15:04:00.000+02:00

Smuteczek, najsmutniejszy staruszek w schronisku, umarł dzisiejszej nocy. Po wielu latach - tak wielu, że opiekunka nie potrafi ich policzyć - tkwienia na łańcuchu, po dniach spędzanych w ulubionym dołku, w którym niewidomy pies czuł się bezpiecznie, po nocach przespanych w zimnej wilgotnej budzie,
po godzinach snów, w których uciekał przed oprawcą zamierzającym go powiesić, zasnął po raz ostatni
i wierzę, że obudził się szczęśliwy po drugiej stronie nieba i żaden zły sen i strach już go tam nie dosięgną.
Smuteczek żył na tym świecie co najmniej 18 lat, a schroniskowy łańcuch był tą lepszą stroną jego życia. Lepszą, bo pozbawioną strachu, z mniej lub bardziej pełną miską i zawsze czułym dotykiem opiekunki.
Nie zdążył się dowiedzieć, że kilka dni temu ktoś otworzył dla niego serce i DOM.
Był już zbyt słaby, żeby narażać go na długą podróż.
Umarł.
Spóźniliśmy się.

Pozostałe staruszki łańcuchowe w schronisku w Rachowie mają niewielkie szanse na przeżycie zimy.
Konieczne są lekarstwa, karma, a przede wszystkim KOJCE. Tylko kojce z drewnianą podłogą i ciepłymi budami ochronią schorowane stare łapy przed mrozem i śniegiem.
Przynajmniej kilka staruszków ma szansę na nowe dobre życie w Domu Tymianka, ale do tego niezbędna jest budowa KOJCÓW.

Może tym razem się nie spóźnimy?

Spadają jabłka...

2011-09-18T20:22:00.000+02:00

Na przykład taki poranek...

2011-09-17T19:12:00.000+02:00

Podopieczni w odsłonie jesiennej

2011-09-14T18:55:00.000+02:00

Zobaczcie, jaka śliczna zrobiła się Marcysia!
W maju przyjechała smutna, zakurzona, chuda staruszka, a we wrześniu mamy przyjemność przedstawić puszystą, rozbrykaną i wesołą suczkę!

Uszatek nie życzył sobie oglądać Ori i jej głośno trzaskającego aparatu i bardzo nie lubił stać spokojnie na smyczy, dlatego udało się mu zrobić tylko jedno wyraźne zdjęcie.
Uszatek zgubił już grubą skołtunioną sierść schroniskową i stał się delikatną, puchatą kulką.
Uszatek nie widzi na jedno oczko, jest bardzo nieśmiały i szuka wyjątkowo troskliwego, czułego opiekuna.

I Lala - najmłodsza, najmilsza, najłagodniejsza. W schronisku nosiła imię Fala, ale w hoteliku z powodu urody i wyjątkowego charakteru została Lalą.
Wszystkie do pokochania od zaraz!

Bardzo ważne ogłoszenie Prezesa Kiciuńka:

Prezes pilnie poszukuje osób chętnych do zamieszczania ogłoszeń na portalach internetowych!
To praca, która zajmie Wam pół godziny tygodniowo, a dla psów jest bezcenną szansą na znalezienie domu.
Zasady są proste:

należy wybrać sobie JEDNEGO PSA z paska bocznego z listą Podopiecznych na blogu tymiankowym lub z paska z http://www.opsachnajpiekniej.blogspot.com/.
Z wybranym psem należy się zgłosić mailowo do Ori (Prezes Kiciuniek nie ma adresu mailowego),
Ori prześle gotowy tekst ogłoszenia, odpowiednio zmniejszone zdjęcia i listę portali ogłoszeniowych.
Cała praca polega na kopiowaniu tekstu i zdjęć, można ją wykonywać nawet w czasie oglądania telewizji.
Ponieważ psów do ogłaszania jest prawie 200, nawet tak pracowity Prezes jak Kiciuniek nie jest w stanie zrobić tego sam.
Dla psów ze schroniska w Rachowie nasze ogłoszenia to jedyna realna szansa na znalezienie domu.

Kiciuniek znalazł dom dzięki pewnej cudownej osobie - Justynie, która uparła się i robiła mu ogłoszenia aż do skutku. Dzięki niej potem wielu Podopiecznych Domu Tymianka znalazło domy, bo Ori straszliwie wykorzystuje jej dobroć i stale męczy o pomoc.
Gdyby nie Justyna, Ori nigdy nie znalazłaby Kiciuńka, a Kiciuniek już dawno umarłby ze smutku na schroniskowym betonie.

Z kolei Lala, Uszatek, Marcysia, Bina, Tomi i Zojka nigdy nie zostaliby zabrani z łancuchów do hotelików, gdyby nie pewna wspaniała Monika, która wyszperała wiadomość o strasznej sytuacji schroniska w Rachowie.

I tak dalej i tak dalej....

Kto następny?

Nowy staruszek na jesień

2011-09-13T19:46:00.000+02:00

Na jesień nowy staruszek

jest słodszy niż koszyk gruszek!

Gdy liści złote dywany,

staruszek nieplanowany...

... wpada ci w kosz!

Skąd wziąć nieplanowanego staruszka - krok po kroku.

Staruszka wczesną wiosną podrzuciła do hoteliku "na dwa tygodnie" jakaś psia fundacja.

Po czym zapomniała, nie karmiła, nie płaciła, nie leczyła.

Właściciele hoteliku są wprawdzie niezwykle wyrozumiali i pomocni, ale jednak po pewnym czasie zaczęli dopytywać, co będzie dalej. Wtedy owa fundacja doznała iluminacji i postanowiła załatwić kwestię staruszka ostatecznie, czyli go uspić. Przypadkiem szczęśliwym napatoczyła się Ori i zgarnęła staruszka.

Zgarnięty staruszek nadal będzie mieszkał w hoteliku, ale już jako własny staruszek Domu Tymianka.

Staruszek wcale nie jest taki stary, bo co to jest 10 lat?!

Jest wyjątkowo ślicznym psem o wyjątkowej słodyczy charakteru. Tak, tak, Ori pisze w ten sposób o każdym Podopiecznym, ale uwierzcie - Leonek jest jeszcze bardziej wyjątkowo słodki niż normalnie wyjątkowo słodki pies!

Wzruszenia

2011-09-12T10:48:00.000+02:00